Κριτικές για το μικρού μήκους θρίλερ, Deathcar



Ο Ανδρέας Βακαλιός σκηνοθετεί υπέροχα ένα φιλμ που ταλαντεύεται αιώνια ανάμεσα στο road movie και το θρίλερ, παρότι ξέρεις την κατάληξη από τον τίτλο του ακόμα. Ή μάλλον πριν ακόμα πέσει αυτός, όταν βλέπεις το πρώτο κάδρο. Κατακόκκινο, με τις φιγούρες των νέων να διαγράφονται σιγά – σιγά και μετά βίας. Κόκκινο είναι και το αμάξι τους, κόκκινες γίνονται σταδιακά οι ενδείξεις στο καντράν του αυτοκινήτου, κόκκινα τα περισσότερα (αν όχι όλα) τα φανάρια που περνούν, κόκκινα και μερικά από τα χαπάκια που παίρνουν, κόκκινα γίνονται τα μάτια τους από το ξενύχτι -και όχι μόνο. Στο κόκκινο ζει κανείς αυτή την ηλικία, την ένταση της εφηβείας. Κόκκινο είναι και το αίμα που κυλά στις φλέβες, αυτό που είχε ήδη πλημμυρίσει την οθόνη από το ξεκίνημα και δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει ακόμα. Αυτό που κερδίζει, όμως, ολοκληρωτικά το στοίχημα για τον δημιουργό μιας από τις πιο εντυπωσιακές ταινίες που απολαύσαμε εδώ, είναι η φυσικότητα των διαλόγων, η υπερκινητικότητα των… καθισμένων μέσα στους τέσσερις τροχούς παιδιών, η επικοινωνία εν ζωή και μετά το θάνατο της μίας ηρωίδας με τον πατέρα της. Σε ένα πλάνο γεμάτο μνήμες Βιτόριο Ντε Σίκα από το “Θαύμα στο Μιλάνο” και Εμίρ Κουστουρίτσα από τον “Καιρό των τσιγγάνων”, το όχημα του θανάτου ίπταται πάνω από τη θάλασσα, από την πόλη, τη γη. Νεορεαλιστικό και μαγικό φινάλε, ενός μικρού διαμαντιού…
Δημοσθένης Ξιφιλίνος
cinedogs.gr

Σε ένα αυτοκίνητο που τρέχει με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα, ένα παιδί οδηγά μεθυσμένο, ένα φλερτάρει, ένα τσακώνεται, ένα παθαίνει κρίση. Άσκηση έντασης σε μια από τις υποτιμημένες ταινίες του προγράμματος, γεμάτη χρώματα, βλέμματα και μια αύρα τρόμου πάνω από κάθε cut, από τους γκασπαρνοενικούς τίτλους αρχής ως το απρόσμενα ποιητικό φινάλε-ρίσκο που παραμένει μια από τις αγαπημένες μου στιγμές όλων των ταινιών.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
oneman.gr

Μια παρέα αγοριών και κοριτσιών βρίσκονται μέσα σε ένα αυτοκίνητο που τρέχει στην παραλιακή. Τα φανάρια μοιάζουν με πρόκληση, τα ναρκωτικά με το μόνο συνοδηγό, η πτώση τελικός προορισμός. Με μια αυτοπεποίθηση που σε παρασύρει, ο Ανδρέας Βακαλιός δοκιμάζει και δοκιμάζεται σε μια κούρσα ποτισμένη με το άρωμα της εφηβείας και στρωμένη πάνω στο φλερτ με τον θάνατο, πατώντας γκάζι εκεί όπου χρειάζεται και σταματώντας το χρόνο όταν θέλει να κοιτάξει για λίγο κατάματα την αλήθεια. Παίζοντας με το προφανές και τη γνώριμη «εικονογραφία» μιας άγριας νύχτας με ναρκωτικά και... συμπάθεια, βρίσκει ευτυχώς το χώρο για να ντύσει το «μελόδραμά» του με το «Vissi D' Arte» του Πουτσίνι από την «Τόσκα» και να το ολοκληρώσει με ένα τολμηρό, ονειρικό και (επιτέλους) αστείο φινάλε που «ανεβάζει» την ταχύτητα στις σωστές στροφές μιας ανανεωτικής φρέσκιας ματιάς πάνω στο ίδιο θέμα.
Μανώλης Κρανάκης
flix.gr

Μια παρέα τρέχει με το αμάξι σε μια ψυχεδελική κούρσα να προλάβει να περάσει με πράσινο απ’ όλα τα φανάρια της παραλιακής, και στο τέλος πετάει σε μια απ’ τις πιο ωραίες σκηνές του Φεστιβάλ. Ενώ δεν είχα πάρει ναρκωτικά, η ταινία με έκανε να νιώσω σα να πήρα, με αποτέλεσμα να μη θυμάμαι και πολλά. Όμως εντυπωσιάστηκα απ’ τα πάντα της και τώρα θέλω να δω τα άπαντα του σκηνοθέτη.
Άρης Δημοκίδης
lifo.gr







avakalios@gmail.com
vimeo | behance | linkedin | freesound | youtube